ටැංකිය පිරෙන්න ම තෙල් ගහලා පිනකුත් කරගනිමු.

කවදාහරි වාහනේ තෙල් ටැංකිය පිරෙන්නම තෙල් ගහලා තියෙනවාද? අනිවාර්යෙන්ම ඹව් නේද?

ඒත් කවදාවත් හිතලා තියෙනවාද ෆුල්ටෑංක් ගහද්දිත් බොහෝවිට අපිට ගෙවන්න තියෙන මුදල අගට රුපියල් 500න් හරි 1000න් හරි එහෙමත් නැත්තන් 100න් සම්පූර්ණයෙන්ම ඉතිරි නැතිව බෙදෙන ගානක් වෙන්නෙ කොහොමද කියලා. 

මීළඟ වතාවෙ ෆුල් ටෑංක් තෙල් ගහද්දි පොඩ්ඩක් ටැංකිය දිහා බලන්න. ටැංකිය කට මට්ටමටම පිරිලා තියෙනවා කියලා පෙනෙද්දිත් තෙල් ගහන කෙනා මීටරය දිහා බල බලා අගට බිංදු දෙකක් පෙනෙන මුදලක් පෙන්වනකන් තවත් තෙල් ගහනවා නේද? ඒත් ටැංකිය උතුරනවා දැකලා නැතිව ඇති. ටැංකියේ කට මට්ටමට තෙල් ඇවිත් තියෙද්දි ටැංකියට පිරෙන තෙල් උතුරන් නැති වෙන්න නම් ඊළඟට එන තෙල් ටැංකියට නෑවිත් තියෙන්න ඕන. නැත්නම් මීටරය රවුම් ගානක් පෙන්නන්න ඕන නිසා තෙල් නිකුත් නොකර මීටරය කරකවන්න ඕන. ඒත් ඇත්තටම සිද්ද වෙන්නෙ වෙන දෙයක්. 

බොහෝ තෙල් සපයන නල වල තියෙනවා සෙන්සර් එකක් ටැංකිය පිරුණුවිට අඳුරගන්න පුලුවන් වෙන්න. එවිට ඒ මට්ටමට වඩා පිරෙන තෙල් නැවතත් පිරවුම් හලේ තෙල් ටැංකිය වෙත පොම්ප කරනවා වෙනත් වෑල්වයක් මගින්. ඉතින් අපි තෙල් ගහන්න ගිහින් ටැංකිය පිරෙන්න තෙල් ගහන් කීවම නලයේ ක්‍රියා කරු රවුම් ගානක් වෙනකන් තෙල් ගහනවා. අපි ටැංකිය පිරුණම ඒ බව නොදැන රවුම් ගානකට මුදල් ගෙවලා තෙල් ටිකකුත් පිරවුම් හලට පිනට දීලා එනවා .

තවත් දෙයක්

• තෙල් ගහද්දි උදේම තෙල් ගහන්න. එවිට අපි හවසට තෙල් ගහද්දි ලැබෙන තෙල් ප්‍රමාණයට වඩා වැඩි පරිමාවක් ලැබේවි. මොකද පොළොව රත් වෙද්දි තෙල් ප්‍රසාරණය වෙන නිසා දවල්ට ලැබෙන්නෙ පරිමාව වැඩි වුනු තෙල්. ඒ තෙල් උෂ්ණත්වය අඩු වෙනකොට පරිමාව අඩු වෙනවා.
• ඉතා ඉක්මනින් තෙල් පුරවන නලයකට වඩා සෙමින් තෙල් පුරවන නල පාරිභෝගිකයාට වාසි දායකයි. මොකද වේගයෙන් තෙල් පිටකරන නලය සමහර අවස්තා වලදි මීටර ගත කරන ලද තෙල් වාහන යේ ටැංකිය වෙත ගමන් කරවන අතරම සුලු ප්‍රමාණයක් පිරවුම් හලේ ටැංකිය වෙත යවනවා. මොකද සමහර අවස්ථා වල නලයෙන් තෙල් පිටකරන පරිමාව නලයට තෙල් ලබා දෙන පරිමාවට වඩා අඩු වුනාම තෙල් නලය තුල පීඩනය අවම කරන්න ඒ වගේ ක්‍රියා දාමයක් සිදු කරනවා. ටැංකිය පිරුණාමත් සිදු වෙන්නෙ ඒකමයි.

ඩෙබිට්කාඩ් ක්‍රෙඩිට්කාඩ් භාවිතයේ දී අත්සනට හිමි තැන...

මගේ ඩෙබිට් ක්‍රෙඩිට් කාඩ් කිසිවක පිටුපස සුදුපැහැ තීරුවේ මගේ අත්සන යොදන්න මම උනන්දු වුනේ නෑ මෙච්චර කාලයකට. නමුත් අද දවසේ සිදු කරපු මිලදී ගැනීමකදි මම කාඩ්පත ඉදිරිපත් කළාම එම කාඩ්පතේ අත්සන නැති බැවින් කාඩ්පත මත මගේ අත්සන යොදන ලෙස කවුන්ටරයේ මුදල් අයකැමිවරිය ඉල්ලා සිටියා. එම අවස්ථාවේ කාඩ්පත මත අත්සන යෙදීමට මම ප්‍රතික්ෂේප කළා මගේ කාඩ්පතේ මගේ අත්සන තහවුරු කිරීමේ අයිතිය තියෙන්නෙ බැංකුවට වන නිසා. 

නමුත් එම අවස්ථාවේ මට කල්පනා නොවුනු දෙයක් පසුව කල්පනාවට ආවා. කිසියම් කෙනෙකුගේ කාඩ්පතක අත්සන යොදා නොමැති විට වෙළඳසැලේ දී එම කාඩ්පත පාවිච්චි කළේ නියම හිමිකරුම දැයි තහවුරු කරගන්න මුදල් අයකැමිට තිබෙන අවස්ථාව මඟහැරෙනවා. එවිට එතැනදී අනන්‍යතාව තහවුරු කරගැනීමේ ගැටලුවක් ඇති වෙන්න පුලුවනි. නමුත් මුදල් අයකැමි විසින් කාඩ්පත මත අත්සන යෙදීමට පැවසීමෙන් කිසියම් විටෙක කවුරුන් හෝ තම නිවසේ හෝ වෙනත් අයෙකුගේ කාඩ්පතක් මත තම අත්සන තැබීම සිදු කළ විටක නියම හිමිකරුට තමන්ගේ කාඩ්පත පාවිච්චි කිරීමේ අවස්ථාව නැතිවෙන්න පුලුවනි. 

ඩෙබිට්කාඩ් ක්‍රෙඩිට්කාඩ් පාවිච්චි කරන බොහෝදෙනෙක් ඒ කාඩ්පත් මගින් ගෙවීම් සිදුකරන්න පෙළඹෙනවා නිරායාසයෙන්ම. නමුත් බොහෝවිට මේ කාඩ්පත් බොහොමයක පාවිච්චි කරන්නා අත්සන යොදලා නෑ. මේකට හේතුවන්නේ බැංකුවෙන් එම කාඩ්පත් නිකුත් කරන වෙලාවෙදි ගිනුම් හිමියාගේ අත්සන ඒ කාඩ්පත මතට නොගැනීමයි. නමුත් මේ වෙද්දි අපි බොහෝවිට නිකුත් කරන කාඩ්පත් වල පිටුපසට කාඩ්පත් හිමියාගේ අත්සන අනිවාර්යෙන්ම ලබා ගැනීමට කටයුතු කරනවා.

මේ විදියට අත්සන් ගැනීමෙන්  කාඩ්පත හිමි අයට පමණක් එය සුපිරි වෙළඳසැල් ආදී POS යන්ත්‍ර සහිත ස්ථාන වලදී පාවිච්චි කරන්නට ඉඩ ලැබෙන අතර වෙනත් අයෙක් එම කාඩ්පත පාවිච්චි කිරීම වැලකෙනවා. නමුත් බොහෝ වෙළඳසැල් වලදී කාඩ්පත් මගින් කරන ගෙවීම් සඳහා කාඩ්පතේ අත්සන හා රිසිට් පතේ අත්සන සසඳා බැලීමක් කරන්නේ නැහැ. මම මෙතරම් කාලයක් ගත වෙලත් අද දිනයේ තමයි අත්සන සසඳා බැලීමකට මුහුණ දුන්නෙත්.

එබැවින් තමන්ගේ කාඩ්පත මත තමන්ගේ අත්සන යෙදීමට ත් තමන්ගේ කාඩ්පත වෙනත් අයෙකුට නොදීමට ත් වගබලා ගැනීම හැම අතින්ම වැඩදායී වෙන්න පුලුවනි.ඒ වගේම දැනට බොහොමයක් බැංකු තමන්ගේ ගනුදෙනු කරුවන්ට ඩෙබිට් හා ක්‍රෙඩිට් කාඩ් පාවිච්චියේදී FREE SMS ALERT පහසුකම මගින් ගනුදෙනුව පිළිබඳව එම මොහොතේම දැනුම් දෙන්න කටයුතු කරනවා.

සෝෂල් ඩ්‍රින්කින් කරලා පාටියකදි වෙරි වීම

සමහරු ඉන්නවා මධුවිත ගන්න ගියාම සීමාවක් නෑ.. හිතන්නෙ තමන් පාටියට ආවෙ බොන්න, බීලා වෙරි වෙන්න කියලා. ඉතින් පාටියට ගිය ගමන්ම හොයන්නෙ බොන්න තියෙන්නෙ කොතැනදිද කියලා. ඉතින් වටේ පිටේ ඉන්න අය ඉස්සරහ ඇඹරි ඇඹරි ඉඳලා බොන්න ආරාධනාව ආපු ගමන් අනික් අය ඉස්සරහ තව තවත් ඇඹරි ඇඹරි දඟලලා ඉතින් යනවා බෝතලයක් හොයාන. ඉතින් පටන් ගන්නවා බොන්න. ඒ බොන්නෙත් බාර් එකට ගිහින් බොන විදියටමයි. ඒ කීවෙ බාර් එකේ පෝලිමේ ඉඳලා බොනකොට ඉක්මනට බීලා එළියට යන්න ඕන සිහියෙන් බොන නිසා කරන්නෙ වීදුරුව උගුරට දෙකට හිස් කරන එක. ඉතින් පාටියෙදිත් ඒ තියරියම ඇප්ලයි කරලා කීපදෙනෙක් එක්ක වටවෙලා චියර්ස් කියලා පටන් ගන්නවා බොන්න. 

මෙන්න ඉතින් විනාඩියක් විතර යද්දි වීදුරුව හිස්වෙලා. විනාඩියක් කීවට තත්පර 10 විතර ඇතුලත වීදුරුව හිස් කරන්න අපේ අය හරිම දක්ෂයි. ඉතින් විනාඩි පහක් විතර යනකොට පටන්ගන්නවා පොරටෝක් වටය. ඒ කියන්නෙ තවම වීදුරුව හිස් නොකරපු අයට කියනවා ඉක්මනින් ඉවර කරන්න තමන් වගේ කියලා. ඊට පස්සෙ ඊළඟ වටය. තමන්ගෙ වීදුරුව පුරවගන්න අනික් අයගෙ විදුරු ඉක්මනින් හිස් කරවනවා. ඊළඟ වටේදි වටේ ඉන්න අයගෙ විදුරු පුරවන්න ත් ඉදිරිපත් වෙන්නෙ අර පොරටෝක් දාපු කෙනාමයි. ඔහොම ටික වෙලාවක් යද්දි කියන්න පටන් ගන්නවා
“අයියෝ තවම දෙවෙනි ෂොට් එකද? ඉක්මනට ගන්නකො" විදියට කියවනවා. 

තවත් ටිකකින් කෑමට ආරාධනාවත් ලැබෙනවා. ඉතින් කීපදෙනෙක් නැගිටලා යන්න ලෑස්ති වෙද්දි කියනවා "අයියෝ තවම බෝතලේ ඉවරත් නෑ . අපරාදෙනෙ බෝතලේ. ඒ නිසා මේ ටිකත් ඉවර කරමු කියලා ආයෙත් වත් කරගන්නවා. උත්සාහ කරන්නෙ බෝතලේ පතුල බලන්න. අනිත් අයටත් කියනවා තව එක ෂොට් එකක් ගන්න කියලා. ඒත් අන්තිමට කන්න නැගිටින්නෙ හොඳසිහිය නැත්තටම නැතිවුන කෙනෙක්. ඉතින් කන්න ගිහිල්ලාත් හැමදේම බෙදාගෙන වටේම ඉහිරවමින් කාලා වටපිටාවත් අපිරිසිදු කරනවා. ටික වෙලාවකින් කටකපලා නිදි. පස්සෙ දවසක ටෝක් දෙනවා "ඌ වැඩක් නෑ.ඌට බොන්න බෑ. ඌත් එක්ක බීලා බෝතලයක් හිස් කරන්න බෑ" කියලා.

බොහෝදෙනා නොසිතන දෙයක් තමයි මංගල උත්සවයක් වගේ වෙලාවක බොන්න එන්න කියන්නෙ බෝතල් ටික ඉවර කරන්න කියලාවත් බීලා වැටෙන්න කියලාවත් නොවන බව. දැන් කාලෙ තියෙන අවිවේකි ජීවන රටාව එක්ක බොහෝවිට පවුලේ බොහෝදෙනෙක් මුනගැහෙන්නෙ මේවගේ අවස්ථාවකදි විතරයි. ඉතින් එදාට ආගිය කතා විස්තර කතාබහ කරන එක අතර බොන්න කතා කරාම ලෝකෙ අන්තිම බෝතලේ අඩිය බලන් නැතිව හෙමි හෙමින් වීදුරුව තොලගාමින් අවට අය එක්ක සතුටු සාමිචියේ යෙදෙන එක තමයි සිදුවිය යුත්තෙ. නැතිව සිහිය විකල් වෙන මට්ටමට බීලා අවට අය එක්ක රණ්ඩු වෙන එකවත් අනික් අයගෙ කරපිටින් යන්න සලස්වා ගැනීමත් තුලින් වෙන්නෙ තමන්ටයි අනුන්ටයි හැමදෙනාටම උත්සවයේ මිහිර විඳින්න නොලැබෙන එක. දරුවන් එක්ක උත්සවයට සහභාගි වුනානම් ඒ දරුවන් පත්වන අසීරුව ගැනත් ටිකක් හිතන්න ඕන. සෝෂල් ඩ්‍රින්කින් (social drinking) කියන්නෙ මේ වගේ උත්සව අවස්ථාවල මධුවිත තොලගාන්න අවසර ලබාගන්න බොහෝදෙනා පාවිච්චි කරන යෙදුමක්.  

නමුත් මේ වගේ වෙලාවක බීලා තමන්ගෙ සෝෂල් කම විනාශවෙන මට්ටමට පත්වෙනවට වඩා තමන්ගෙත් අන් අයගෙත් ගෞරවය රැකගෙන සෝෂල්ඩ්‍රින්කින් කළ යුතුයි.

අභිනික්මන [ චිත්‍රපට විචාරයක් නොව, නමුත් මගේ සිතුවිලි බිඳක් ]

අභිනික්මන... මේ ළඟදි දවසක ප්‍රදර්ශණය කරන්න පටන් ගත්තු තවත් සිංහල චිත්‍රපටයක්..

තවත් කීවෙ අපි හැමදාම දකින රාමුවෙන් පිට පැනලා උඩුගම්බලා පිහිනන චිත්‍රපටයක් විදියට පෙන්නුවත් අනෙක් චිත්‍රපටි වලින් වෙනසක් දකින්න වෙන්නෙ ඉතාමත් සුලු කාරණා කීපයකින් නිසයි.

මුලින්ම බැලුවම නම ගැන.. මම දැක්කා එකම නම ආකාර තුනකින් යොදාගෙන තියෙනවා . අභිනික්මන, අභීනික්මන, අබිනික්මන. විශේෂයෙන්ම පෝස්ටර් වලදි මේ ආකාර තුනම දකින්න ලැබෙනවා.. සමහරවිට මම නොදන්නවා වුනාට මේ ආකාර තුනෙන්ම කියැවෙන්නෙ අදහස් වෙන්නෙ එකම තේරුමක් නම් මේ කොහොම භාවිතා වුනත් ගැටලුවක් තියෙන්න බෑ..

මීළඟට තේමාව ගත්තම මවුපිය උපස්ථානය ඉතාම අගනා කාලෝචිත මාතෘකාවක්. සිවුරු දැරුවත් ගිහියෙක් වුනත් එය මවුපියන් වෙනුවෙන් තම උපරිමය කරන්න බාධාවක් නොවන බව පෙන්වා දෙනවා. සිවුරු දරමින් තම මවුපියන් වෙනුවෙන් කළහැකි දේ සීමා සහිත බව දැක සිවුරු හැරීම ත් තම යුතුකම අවසන නැවතත් සසුනට එක්වීමත් තුල කතාව ගලා යාම තුළ ප්‍රේක්ෂකයා ඇදබැඳ තබාගන්නා ආකාරය ඉතාම සාර්ථකව සිදුකර තියෙනවා..  සිවුරුහැරීම තුලින් අපට මුලින්ම සිතෙන්නේ තරුණිය සමඟ ප්‍රේම කරන්න පටන්ගෙන ඒ දෙන්නාගේ විවාහය තුලින් චිත්‍රපටය අවසන් වේවි කියා වුනත් ඉතා සාර්ථකව ප්‍රේක්ෂකයා ඇදබැඳතබාගෙන නිමාව සිදුකරන්න පිටපත මනා කාර්යයක් සිදුකර තියෙනවා.. මෙහිදී තරුණියගේ චරිතය තුලින් ප්‍රධාන නළුවාගේ දැඩි අධිෂ්ඨානය හා හික්මීම පෙන්වා දී තිබීම තුලින් චරිතය තුලට ප්‍රේක්ෂකයා ඇද බැඳ තබා ගන්නා ආකාරය විශිෂ්ටයි.

නමුත් මෙහිදී මම දැකපු සමහර දේවල් මට පේන්නෙ සැබෑ සමාජ පැතිකඩක් පෙන්වා දීමක් විදියට වුනත් ඒ පෙන්වා දීම තුලින්ම එම සමාජය භික්ෂු සමාජය සාමාන්‍ය කරණය කරගන්න පෙළඹවීමක් සිදුකරන බවයි.  සමහර තැන්වලදී ගිහියෙක් කෙරෙහි ගිහියෙක් කරන වචන භාවිතයක්  භික්ෂුව කෙරෙහිත් යොදාගත් අයුරු පෙනී යනවා. එතැනින් සමාජය මේ අන්දමින් වචන භාවිතය සාධාරණීකරණය කරන්නට පෙළඹීමක් ඇතිකරන්න පුලුවනි. තවද එතැනින් සංඝ සමාජය කෙරෙහි සමාජ ගෞරවය අඩුවීමක් සඳහාද පෙළඹීමක් ඇති කරාවි. සාමාන්‍යෙයන් පිරිතකට බණකට වැඩම කරද්දි ධර්ම කරුණු වගේම බොහෝ කරුණු ගැන අවබෝධයක් නොමැති භික්ෂුවකට ඒ සඳහා තනිවම වැඩම කරන්න පන්සලේ නායක හිමියන්ගෙන් අවසර ලැබෙන්නේ නැති වුනත් මෙහිදී බණට වැඩම කරන ලද හාමුදුරුවන් පත්වන අපහසුතාව සැබෑ සමාජයේ කෙදිනකවත් දකින්න පුලුවන් සිදුවීමක් නොවෙයි..

සමස්ථයක් ලෙස ගත්තම හොඳ තේමාවක් වටා හැකිතාක් සංයමයකින් ගොඩනැඟුනු චිත්‍රපටයක් විදියට දකින්න පුලුවනි.

ලංකාවේ චිත්‍රපට කර්මාන්තය පසුබෑමකට ලක් වෙලා තියෙන්නෙ ඇයි කියන එකට හේතු විදියට දක්වන්න පුලුවනි රැල්ලක් විදියට එකම තේමාවක් වටා ගොඩ නැගුනු චිත්‍රපටි එක පෙළට නිකුත්වීම. මොකද ලංකාවෙ බොහෝ චිත්‍රපට විදේශ චිත්‍රපට වල සිංහල පිටපත් විදියටයි නිකුත් වෙන්නෙ. එහෙම නැතිනම් විකට චිත්‍රපටයක්,  ළමා නළුනිළියන් එක්කර තනන ලද වැඩිහිටියන්ට සුදුසු චිත්‍රපටයක් , ආගමික තේමාවක් සහිත චිත්‍රපටයක් නිකුත් වූ විට ඒ තේමාව වටා නිර්මාණය වුනු චිත්‍රපට රාශියක් දිගින් දිගටම නිකුත් වීම තුලු ප්‍රේක්ෂකයා චිත්‍රපට ශාලා වලින් ඈත් කරනු ලබනවා. (මොකද  චිත්‍රපට නරඹන්න එන ප්‍රේක්ෂකයා සාමාන්‍යයෙන් චිත්‍රපට ශාලාවේ නිත්‍ය ප්‍රේක්ෂකයෙක් වෙන නිසා එකම තේමාවේ චිත්‍රපට කීපයක් නැරඹීමට ප්‍රේක්ෂකයා උනන්දු නොවන නිසා) . එමෙන්ම චිත්‍රපට ශාලා වල ගුණාත්මක බව මෙන්ම සනීපාරක්ෂක පහසුකම් ගැනත් තාක්ෂණ භාවිතය, වායුසමනය ගැනත් අවධානය යොමු විය යුතුයි. නව ප්‍රේක්ෂකයන් ශාලා වලට ඇද ගැනීමට චිත්‍රපට කර්මාන්තය මේ තත්වයෙන් තිබුනොත් අපහසුයි.

කඩුවට (ඉංගිරිසියට) බය වෙන්න දෙයක් නෑ..

අයියා මට නම් මිස් කතා කරන තරම් හොඳට ඉංග්‍රිසි කතා කරන්න බෑ. ඒ වුනාට සුද්දෙක් ඇවිත් කතා කරද්දි මිස් ට වඩා ලේසියෙන් සුද්දා කියන දේ තේරුම් ගන්න පුලුවනි. 

මොකද මෙතැනට එන සුද්දන්ටත් හරියට ඉංග්‍රිසි බෑ. මටත් බෑ. අපි දෙන්නම කතා කරන්නෙ ගොලුභාෂාවත් කලවම් කරල කැඩුනු ඉංග්‍රිසියෙන් නෙ. 

මේ කතාව මට කීවෙ අපේ ශාඛාවෙ පුහුනුවට ආපු මල්ලි කෙනෙක්. ඒ මල්ලි විදේශ මුදල් හුවමාරු කරන තැන වැඩකරද්දි එතැනට ආපු විදේශිකයින් එක්ක මිස්ට වඩා ලේසියෙන් ගනුදෙනු කරන්නෙ කොහොමද කියලා අපි අහනකොට තමයි මෙහෙම කීවෙ .

ලංකාවෙ රාජ්‍ය භාෂාව මොකක්ද කියලා කවුරුහරි ඇහුවොත් කවුරුත් කියාවි "සිංහල" කියලා. අපි බොහෝදෙනෙක්ගෙ මවුබස සිංහල. ඒ වුනාට අපි අත්දැකීමෙන් දන්නවා ලංකාවෙ ජීවත් වෙද්දි අපිට සිංහල වගේම ඉංග්‍රිසිත් අනිවාර්යෙන්ම දැනගන්න වෙනවා කියලා. මොකද අපි රජයේ ආයතනයකට ගියත් පුද්ගලික ආයතනයකට ගියත් සම්මුඛ පරික්ෂණයකට ගියත් අපිට ඉංග්‍රිසිය ඕන වෙනවා අනිවාර්යෙන්ම.

අනගාරික ධර්මපාලතුමා මීට අවුරුදු ගානකට කලින් කීවා සුද්දො අපේ රට අතෑරලා යනදාට කලුසුද්දො අපේ රට පාලනය කරාවි කියලා. ඒ වගේ ම අපේ සමාජය හැඩගැහිලා තියෙන්නෙත් පිටරටට ආවඩන අපේ දේ පහලට දාලා සලකන ආකාරයට.

නමුත් අපි හිතුවට අපිට ඉංග්‍රිසි බෑ කියලා ඒ අපි අපව අවතක්සේරු කරගන්න අවස්තාවක් විදියටයි මම නම් දකින්නෙ. අපි අතර ඉන්න ඉංග්‍රිසි කතා කරන අය නිසයි අපි ඉංග්‍රිසියට බය වෙලා තියෙන්නෙ.  අපි අතර ඉන්න ලාංකිකයො හිතන්නෙ ඉංග්‍රිසියෙන් කතා කරන්න නම් ව්‍යාකරණ හරියට දැනගෙන ඒවා පාවිච්චි කරන්න ඕන කියලා. ඒත් හොයලා බලන්න ඉංග්‍රිසි ජාතිකයෙක් හරි විදේශිකයෙක් හරි අපි කැඩුනු ඉංග්‍රිසියෙන් හරි ව්‍යාකරණ වැරදි ඉංග්‍රිසියෙන් හරි කතා කරා කියලා අපේ අඩුපාඩුවට හිනා වෙන්නෙවත් අපි එක්ක කතා නොකර ඉන්නෙවත් නෑ. එයාලා තේරුම් ගන්නවා අපි මොකක්ද කීවෙ කියලා අපේ ව්‍යාකරණ වැරදුනත්.

තවත් දෙයක් අපි හිතුවට අපේ රටට පිටරටින් එන හැමෝටම ඉංග්‍රිසි පුලුවන් කියලා ඒ ගොඩ දෙනෙක්ටත් ඉංග්‍රිසි නිවැරදිව කතා කරන්න බෑ. අපි ඉංග්‍රිසි පාවිච්චියට බය වුනාට අපි අතර ඉන්න බස්රථ සේවකයින් බොහෝදෙනෙක් බය නැතුව ඉංග්‍රිසි කතා කරනවා විදේශිකයින්ට වඩා හොඳට. ඒක මම දකින්නෙ ඒ අය වැරදි වැරදි හරි පහුබහින් නැතිව ඉංග්‍රිසි කතා කරන්න පෙළඹීම කියලායි.

ජීවත්වෙන්නෙ මුදල් හොයන්න නොවන බව තේරුම්ගත්දාට මිනිස් ජීවිතවලට විශාල සහනයක් සතුටක් දැනේවි...

දවසින් වැඩි කාලයක් ගෙවෙන්නෙ සල්ලි එක්ක. ඒ අතරෙ විවිධාකාර මුහුණු මුනගැහෙනවා. විවිධාකාර මුහුනු කීවෙ ඒ මුහුනු වලින් පෙනෙන හැඟීම් විවිධාකාර ස්වරූප ගන්න නිසයි.

ඉතින් ඒ අය තමන්ගෙ මුදල් විවිධාකාරයට වියදම් කරමින් තමන්ගෙ ජීවිතේ ගෙනියනවා.

නමුත් අපි දකින දෙයක් තියෙනවා සමහරු මුදල් සෙවීම තමන්ගෙ ජීවිතේම වගේ හිතාන මුදල් උපයනඑක ගැන විතරක්ම හිතාන ජීවත් වෙනවා.

මට හිතෙන විදියටනම් අපිට මුදල් අවශ්‍යයි. ඒ ජීවත් වෙන්න. අපේ ජීවිතේ ගත කරන්න අවශ්‍යතා ඉටුකරගන්න. අපි කොච්චර මුදල් එක්රැස් කලත් වැඩක් නෑ ඒවා වියදම් කරන්න අවස්තාවක් නැත්නම්. පැහැදිලිව කියනවානම් අපිට ජීවිතේ විඳින්න අවස්තාවක් ලැබෙන්නෙ නැතිනම් අපි අතේ තියෙන මුදල්වලින් කිසිම වැඩක් නැතිව යනවා. අපිට ගෙවල්දොරවල් යාන වාහන කොච්චර තිබුනත් ජීවිතේ සතුට කියන්නෙ ඒ භෞතික දේවල් විතරක්ම නොවන බව තේරුම් ගන්නකන් මුදල් පසුපස හඹායන ජීවිත වලට සැබෑ සතුටක් සැනසුමක් ලැබෙන්නෙ නෑ.

මුදල් හොයන්නෙ ජීවත්වෙන්න මිසක් ජීවත්වෙන්නෙ මුදල් හොයන්න නොවන බව තේරුම්ගත්දාට මිනිස් ජීවිතවලට විශාල සහනයක් සතුටක් දැනේවි...

ඒවුනත්.. ඉස්සර තිබුනු නිදහස් ජීවිතේ?

රස්සාවට ගිහින් අවුරුදු දෙකකුත් වුනා.
අවුරුදු දෙක ඉවරවෙනකොටම ලැබුනු ස්ථානමාරුව ජීවිතේ මේ තරම් වෙනස්කරාවි කියලා හීනෙකින්වත් නොහිතුනු හැටි...

හැමදාම හවසට ගෑනුළමයාත් එක්ක මල් කඩපු එකත් අඩුවෙලා..
හවසට නවාතැනට යන්නෙ හරිම මහන්සියකින්..
ගිය ගමන් කන්න තියෙන දෙයක් කාලා ගන්නවා කෝල්එකක් ගෑනුළමයාට.. විනාඩි පහක් විතර කතා කරලා මහන්සියි කියලා නිදා ගන්නවා..
උදේ නැගිටලා රස්සාවට යනවා.. රෑෙවලා නවාතැනට යනවා..
තව මාස කීපයකින් හොඳ පඩියකුත් ලැබෙන්න පටන්ගනීවි..


ඉස්සර හවස හතරහමාර පහ විතර වෙද්දි ගෙදර ආව මම දැන් ගෙදර එන්නෙ සතියකට වතාවක්.
සතියෙ දවස් පහක් නිවසින් පිට නවාතැනක..
දැන් නවාතැනට යද්දි හවස හත පහුවෙනවා. ඒ වුනාට ඒ නවාතැන්පල තියෙන්නේ රැකියාව කරනතැන ඉඳලා මීටර 500ක්වත් නැති දුරකින්..
කෙනෙක් හිතාවි අපි වැඩිපුර වැඩ කලාම අතිකාල ගෙවනවා නේද කියලාත්..
ඒක ඇත්ත. අපිට අතිකාල ගෙවනවා. මාසෙ පඩිපතට සමාන මුදලක් වුනත් අතිකාල වලින් හොයන්න පුලුවනි..

ඒවුනත්.. ඉස්සර තිබුනු නිදහස් ජීවිතේ?
අපි සල්ලි හොයන්නෙ ජීවත් වෙන්න නේද? ඒ වුනත් සල්ලි කොච්චර හෙව්වත් වැඩක් වේවිද මේ වගේ නිදහසක් නැති ජීවිතයක් ගතකරලා.. ගොඩක් උත්සාහ කරලා හැමදේම සතුටින් විඳගන්න කරපු උත්සාහයන් තව තවත් නිදහස නැතිවෙන තැනට පත් කරලා.